Γενικώς είναι δύσκολος ο μονόλογος, μάλλον γιατί όταν γράφω φαντάζομαι τον παραλήπτη να κουνάει το κεφάλι του καταφατικά μετά από κάθε φράση: "Ναι.., ναι.., ναι...", το οποίο δεν είναι και ιδιαίτερα εποικοδομητικό.
Είναι όμως ακόμα πιό δύσκολο να γράψεις στον οχτάχρονο κολλητό σου. Δεν πρέπει να βαρεθεί, δεν πρέπει να σκαλώσει, θέλει προσοχή και ο γραφικός χαρακτήρας να μήν μοιάζει με συνταγογράφηση, και κυρίως, μακριά από μεγαλίστικα αστεία.
Αχ, τί άγχος να είσαι ενήλικας!
