Τηλεγραφικά γιατί μόλις πιάσανε τα παυσίπονα.

• Πήγα διακοπές και πέρασα σπαθάτα (κυριολεκτικά, αγόρασα ένα ξίφος και το ονομάσαμε Μπόμπ. )
  
• Γύρισα και δεν μου πολυάρεσε που πήγα στη δουλειά...
• Πόνεσε ο φρονιμίτης μου και πήγα στο γιατρό
• Γνωματευση: Ελα την άλλη βδομάδα να τους βγάλουμε όλους.
  

Οπερ και εγένετο. Η φιλενάς σας ομοιάζει με τον Κέρμιτ τον Βάτραχο και την βγάζει πέρα μόνο με γενναιόδωρες ποσότητες υδροκοδόνης. Γιάμ γιάμ. Θα περάσει όμως κι αυτό και τότε... ντουγρού για νέες περιπέτειες!

Αρχίσαν τα σχολεία

Και συγκεκριμένα τα πανεπιστήμια.

Το βλέπεις στους δρόμους όπου εκατοντάδες μετα έφηβοι με ολοκαίνουργια σακίδια, ολοκαίνουργια κουρέματα, παπούτσια, χαμόγελα κι ένα χαμένο βλέμμα πηγαινοέρχονται στους δρόμους γύρω από την πανεπιστημιούπολη, σε ρωτάνε σε πιά στάση να κατέβουν μέσα στο λεωφορείο, συνωστίζονται στα εστιατόρια στο μεσημεριανό μου διάλλειμα, και γενικά μυρίζουν σαν παιχνίδι που μόλις το έβγαλες από το κουτί του. Καινουργίλα.

(Χάθηκα, το ξέρω, αλλά δεν έχει και πολλά για αναφορά. Πήγα διακοπές, πέρασα τέλεια αλλά έβρεξε, γύρισα, έχω πήξει στη δουλειά, πονάει ο φρονιμίτης μου και πρέπει να τον βγάλω!)

Εδώ είμαι, λυσσάξατε!

Α! Δεν μπορεί κανείς να κάνει ένα μπλογκοδιάλλειμα με την ησυχία του!

Δεν έχω γράψει μιας και δεν έχει γίνει δά και τίποτε άξιο λόγου, το πιό συνταρακτικό πράγμα που έκανα ήταν να ψήσω χάμπουργκερ με τους κολλητούς στις 4 του μηνός και να χαζέψω τα (εντυπωσιακά πράγματι) πυροτεχνήματα από το μπαλκόνι μου. Σε 3 εβδομάδες πάω διακοπές, και αυτό είναι το μόνο πράγμα που σκέφτομαι. Ετσι, σκέφτηκα να σας λυτρώσω από πόστς που θα έμοιαζαν κάπως έτσι:

Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω Θέλω διακοπές θελωδιακοπές θέλω

Και ούτω καθ'εξής. Συννενοουά;

Ποστ βιαστικόν ως απόδειξη ότι βρίσκομαι ακόμα εις τα πέριξ

Εχω βαρεθεί να κάνω το λογιστή αυτή την εβδομάδα. Κλείνει το σχολικό έτος και κλείνουμε μαζί και τα κιτάπια μας. Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω φύλλα Excel και νούμερα να κολυμπάνε περαδώθε ωσάν μερμηγκοφωλιά που την ανακάτεψαν με ξύλο.

Τουλάχιστον το Σαββατοκύριακο αυτό θα την κάνω για κάμπινγκ. Φυσικά μπορεί να βρέξει, αλλά δε μασάμε!

Υπάρχουνε λογικές απαιτήσεις..

..αλλά υπάρχουνε και παράλογες.

Σήμερα που λέτε μου συνέβη το εξής. Οπως γνωρίζετε, δουλεύω σε πανεπιστήμιο. Αυτό μου δίνει πρόσβαση στις πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες.

Ενας λοιπόν γνωστός(όχι φίλος, μέλος της γενικότερης παρέας που συναναστρέφομαι, οι δυό μας δηλαδή δεν έχουμε πάει ποτέ να πιούμε ένα καφέ ή μια μπίρα), με ρωτάει, ονομαστικά (δηλαδή "σε δείχνω τώρα"), από το ΜΠΛΟΓΚ του ("σε δείχνω σε όλους μας τους φίλους και γνωστούς"), αν μπορώ να του βγάλω από τη βιβλιοθήκη ένα βιβλίο (που νομίζω είναι out of print, άρα ψιλοαναντικατάστατο), και να του το δανείσω να το πάρει σπίτι του.

Σορρι, αλλά δε θα μπορέσω. όχι γιατί δεν εμπιστεύομαι εσένα προσωπικά (που δε θάπρεπε εδώ που τα λέμε γιατί σπίτι έχει ένα σκυλί κι ένα γατί λίαν ζωηρά κι επιπλέον υποψιάζομαι ότι αυτό το βιβλίο θα το κρατούσε πλάι σε λιωμένο μέταλλο για ένα project), αλλά γιατί Απλά Δεν Γίνεται. Πρώτον, το απαγορεύει ο κανονισμός (ψιλοπράγματα, θα μου πείτε, όλοι το κάνουνε), δεύτερον στ'αλήθεια, δεν γνωριζόμαστε και από χτές, και τρίτον είναι πολλά τα λεφτά Αρη. Η καλύτερα, είναι βαριά τα πρόστιμα Φαίδρα. Και καλά να κάνω εγώ τη μαλακία, να την πληρώσω. Αλλά να την κάνει άλλος στην καμπούρα μου? Προσέχω για να έχω.

Αντι όμως να του πώ όλα αυτά που μπορεί και να τον πείραζαν, του απάντησα "Ξέρεις, μωρέ, μου είχε τύχει στο παρελθόν μια περίπτωση παρόμοια και με κερμάσανε, και από τότε δεν το κάνω για κανέναν. Αν θές, πάμε παρέα στη βιβλιοθήκη όποτε θές να το δείς εκεί".

Σημείωσις, η λέξη "κανένας".

Και μου απαντάει το παλληκάρι λέμε, μα εγώ δεν είμαι κανένας τυχαίος, μπλα, μπλά, και δεν μπορώ να πιστέψω ειλικρινά πως έχεις τέτοια χαμηλή γνώμη για μένα, μπλα, μπλά, αλλά σέβομαι την απόφασή σου.

ΟΡΙΣΤΕ;

Κάτσε, Ρε, Μάστορα/Ντράμα Κουίν/Γκρινιάρη των εφτά νάνων. Σου είπα πως επειδή εισαι εσύ δεν στη κάνω τη χάρη; Σου είπα πως δεν θα την έκανα σε κανέναν. Αν πραγματικά σεβόσουν την απόφασή μου, θα μου έλεγες κι ευχαριστώ από πάνω που σου διαθέτω χρόνο από το Σαβατοκύριακό μου να κάνεις τα κουμάντα σου. Αντι τούτου με παίρνεις από τα μούτρα επειδή σου είπα (ο, ντιέ ντε λα φράνς) οχι! Λες και στο χρώσταγα ότι θές να σου λέω ναί.

Ρε δε μπάμε καλάααα...

Mεταξύ των φίλων μου...

...δε λέμε Cheers, αλλά Beers!

Και αυτό διότι τυγχάνει να παίζουν μια-δυο μπυραρίες που παράγουν τη δική τους μπύρα, με αποτέλεσμα να μήν αναγκαζόμαστε να πίνουμε τα νεροπλύματα που λέγονται Coors και Miller, δόξα νάχει ο γιαραμπής.

Παρασκευή λοιπόν εχτές, μετά από μια εβδομάδα στη δουλειά δίκοπο μαχαίρι: Το αφεντικό πήγε να κάνει το χαρτοπόντικα στη βιβλιοθήκη ενός άλλου πανεπιστημίου όλη την εβδομάδα που πέρασε πράγμα που σημαίνει πως είχα την άνεση να κάνω της δουλειές μου με βάση τις δικές μου προτεραιότητες. Αυτό σημαίνει δηλαδή πως όλη η δουλειά έγινε πάνω-κάτω την παρασκευή από τη 1 ως τις 5:30 (είχαμε μια προθεσμία κατάθεσης δικαιολογητικών από φοιτητές μέχρι τις πέντε οπότε λέω αφού όλοι οι κάφροι θα έρθουν ακριβώς 4:58, ας κάτσω λίγο παραπάνω να τα βάλω σε σειρά!)

Ευτυχώς το βράδι είχε μπύρα σε μία από αυτές τις μπυραρίες, η οποία μάλιστα σερβίρει και γερμανική κουζίνα. Είχαμε και μια γερμανίδα φίλη μαζί μας η οποία μας είπε αυτό που λέω όπου σταθώ κι όπου βρεθώ για τα ελληνικά εστιατόρια εκτός Ελλάδος. Δεν έχουν Αυτό Το Κάτι που τα κάνει Ελληνικά (ή γερμανικά ή αρμένικα).

(παρ'όλα αυτά όμως πήρα spaetzel με θαλασσινά και σάλτσα τυριών και ακόμα απορώ πως έχασα ένα κιλό αυτήν την εβδομάδα....)

Speaking of mojitos..

Χτές πήγα για μπιλιάρδο. Είχα να παίξω κανένα δίμηνο και ήμουν πιο σκουριασμένη από πηρούνι που το ξέρασε ο Κορινθιακός. Αλλά το joint δεν είναι κανένα καταγώγι και τα τραπέζια τα πετύχαμε με καινούργιες τσόχες, το οποίο εκανε τα σωστά σωστότερα και τα χάλια καλύτερα να μήν πώ.

Είπα λοιπόν να παραγγείλω ενα mojito μιας και ο συνδυασμός λάιμ και μέντας εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε καλή ιδέα. Μου το φέρνει λοιπόν η σερβιτόρα, και τί να δώ, είχε στουμπώσει την κορυφή του ποτηριού με τουλάχιστον μια χούφτα φρέσκιας μέντας.

Το οποίο μεν εδωκε φανταστική γεύση στο πιοτί, αλλά μετά από λίγο όταν άρχισαν να λιώνουν τα παγάκια, αρχισε να μαραίνεται και να την ρουφάω με το καλαμάκι.

Σουρωτήρι κανείς;

Πάλι η Σοφία φταίει..

..Που μου πέταξε το μπαλίδιον. Δεν το πετάω σε κανένα, είπαμε, είμαι πάντα η τελευταία που τα τσιμπάει αυτά..



~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να μήν έχω έννοιες για τίποτα

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το ξυπνητήρι μου τις καθημερινές, το φώς του ήλιου σουκού και αργίες

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Το Σάββατο ήμουν σε ένα πάρτι Cinco de Mayo..

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Μακάρι νά'ξερα. Μάλλον αυθορμητισμός

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Τα αφήνω όλα για την τελευταία στιγμή..

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε αυτά που λέμε "honest mistakes".

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Δεν έχω μόνιμες ταυτίσεις.

8. Ποιοί είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ο ξάδερφός μου ο Μ.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
San Antonio, Texas και Nottingham. Μαγικές πόλεις!

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
J.R.R. Tolkien, Tom Robbins, Douglas Adams

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Την αισιοδοξία

12. … και σε μια γυναίκα;
Επίσης.

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Αντόνιο Βιβάλντι, Ορλάντο Λάσο

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δε σφυρίζω ποτέ στο ντούς, μόνο τραγουδάω. Το "Ο Διγενής Ψυχομαχεί", συγκεκριμένα.

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Αμάντα, το κορίτσι της γής. Τόμ Ρόμπινς.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Καμία. Περίεργο, ε?

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Μποτιτσέλι, Βερμέερ.

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Πράσινο

19. Ποιά θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Να είμαι εδώ που είμαι με μηδενικές απώλειες.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Το χειμώνα πίνω λικέρ καρπών. Amaretto, Frangelico, τέτοια. Και φυσικά Port. Το καλοκαίρι Margaritas, Sangria ή Mojito.

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Που δεν έμεινα στο επιθυμητό μου βάρος μέχρι σήμερα, αν και το είχα κάποτε φτάσει.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Τον ξερολισμό.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Διαβάζω, βλέπω σινεμά, παίζω Second Life και κάνω ξιφασκία και γκόλφ.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Να πεθάνω χωρίς να έχω "χτίσει" κάτι

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Οταν η αλήθεια κάνει τα πράγματα χειρότερα.

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Ουδέν κρυπτόν υπό του ηλίου.

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Σε βαθιά γεράματα ή στον ύπνο μου. Δε φοβάμαι το θάνατο. Τον πόνο φοβάμαι.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Αν είναι άντρας ή γυναίκα. Και τα νούμερα του λότο όμως δεν θάταν άσχημα!

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Εχω βρεθεί και σε καλύτερη..

Για τρείς λόγους:

1. Επειδή ο Κλέαρχος παραπονέθηκε ότι δε γράφω
2. Επειδή η Σοφία έβαλε την φωτογραφία με το Maypole
3. Επειδή διάβασα τα χαΐρια του Derek με το Vappu και ακολούθησε συνομιλία θρησκειολογικού περιεχομένου

ορίστε οπτικοακουστικό βοήθημα, από την ταινία The Wicker Man (την παλιά με τον Christopher Lee, όχι το νεόκοπο γεώμηλο με τον Nicholas Cage).



In the woods there grew a tree
And a fine, fine tree was he!
And on that tree, there was a limb
And on that limb, there was a branch
And on that branch, there was a nest
And in that nest, there was an egg
And in that egg, there was a bird
And from that bird, a feather came
And on that feather was a bed.
And on that bed, there was a girl
And on that girl, there was a man
And from that man, there was a seed
And from that seed, there was a boy
And from that boy, there was a man
And for that man, there was a grave
And on that grave there grew a tree.

Πράγματα που γυαλίζουν.

Η σπάθη μου όταν βγήκα άνοιγμα στον αντίπαλό μου και του την έχωσα σβίιιιν! στη βάση της μάσκας. Επιτέλους, όλο εγώ σκοτωνόμουν σήμερα!

Το 7 σίδερο καθώς έστειλε μια μπαλιά 100 μέτρα όλα στον αέρα, ή οποία έσκασε με χάρη στο γκαζόν πλάι στο σημαιάκι. Πλίφ! Χαρές και πανηγύρια.

Τα καινούργια μου γιαλιά καθώς τα βάζω μέσα στη θήκη τους για να βγάλω τα γυαλιά ηλίου (που δε γυαλίζουν)..

Γιατί, όπως προείπε το μετεωρολογικό (και ο Κλέαρχος), τρελλή λιακάδα σήμερα - γιέ. Πέρασα όλη τη μέρα έξω, αρνούμενη να γίνω άλλη μία στατιστική των ορδών που χαρακτηρίζονται ως couch potatoes, που δεν βλέπει παραπέρα από τον τηλεοπτικό δέκτη και το μενού της πιτσαρίας, και που δεν έχει ρε παιδί μου χόμπι πέρα από το να βλέπει αθλητικά με τις ώρες. Thanks, but no thanks.

Κάτι τέτοιες μέρες μου θυμίζουν πόσο μα πόσο χρειάζομαι πραγματικές διακοπές. Εχω να κάνω από το 2004 και αρχίζω να κλατάρω. Αν όλα πάνε καλά, προβλέπεται αναχώρησις (όχι για Ελλάδα, δυστυχώς) την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου. Fingers crossed.