Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο..

..από μια βροχερή μέρα, όταν δεν κάνει κρύο. Η αέρα. Η ομπρέλα φαντάζει αχρείαστη, και η βροχή που πέφτει μοιάζει περισσότερο με ευλογία παρά με ενόχληση.

Θυμάμαι τις καλοκαιρινές βροχές στην Αθήνα, πόσο πιο λαμπερά και φωτεινά και καθαρά φαίνονταν όλα, και πόσο καθάριζε ο αέρας. Ενοιωθες μια σιγουριά, βρε παιδί μου, ότι όσο το νέφος έκρυβε την ατμόσφαιρα (και την ορατότητα), δεν ανέβηκε κανένας επιτήδειος να κλέψει τον Παρθενώνα!

Εδώ οι βροχές μυρίζουν χώμα και φύλλα και γρασίδι. Είναι συχνές την εποχή αυτή. Καμιά φορά βρέχει δυο-τρεις μέρες συνεχώς, με διάφορες διακυμάνσεις, από απλό πλουτς πλουτς μέχρι τρελλή καταιγίδα που καλύτερα κάτσε σπίτι σου και δές τη από το παράθυρο. Ολα ξεπλένονται και καθαρίζουνε και στις ράμπες από τις σκάλες που οδηγούν στον σταθμό του λεωφορείου βλέπεις τη μούρη σου. Οπου να'ναι θα σκάσουν μύτη και τα πρώτα φύλλα και λουλούδια, άλλωστε η άνοιξη έχει αρχίσει από προχτές.

Η άνοιξη βγαίνει από το ανοίγω. Ανοίγει η φύση και ανοίγει η καρδιά μου. Καιρός να ξεσκονίσω τα μπαστούνια του γκόλφ και το καλαθάκι του πικνίκ, έχω σχέδια!

7 χρόνια λιγούρα

Λιγούρα για ποπκόρν εννοείται.

Και με αυτο το πανηλίθιο αστείο (αχαχούουουχα!) θα καταθέσω ενώπιων σας τις 7 αγαπημένες (επί του παρόντος) μου ταινίες.

1.The Lord Of The Rings
2. Interview with a Vampire
3. Braveheart
4. Narnia
5. The Name Of The Rose
6. Pride and Prejudice
7. δεν έχει γυριστεί ακόμα...

δεν ταγκάρω κανέναν γιατί συνήθως είμαι η τελευταία που τα λαμβάνει αυτά, ναι;

Eιδα και τους Τρακόσιους.

Μιας και δεν περίμενα να δώ καμία ιστορική απεικόνιση αλλά εφέ και ξύλο, πέρασα πολύ ωραία. Πιό ωραία από ότι περίμενα. Ο διαολάκος μέσα μου μάλιστα προτείνει πως αμα ο γερο-Ηρόδοτος έβλεπε το έργο θα του άρεσε κι αυτού. Γιατί; Γιατί του άρεσαν οι ωραίες ιστορίες. Του άρεσε αυτό που έβλεπε και κατέγραφε να το κάνει προσιτό στον αναγνώστη του (γιαυτό κι οι ιστορικοί μετά από αυτόν πού και πού γκρινιάζουν με την πάρτη του).

Πέρα από αυτά όμως, μπορεί το στόρι να ήταν αυτό που ήταν, ένα πράγμα όμως στα αλήθεια παραδέχτηκα και χειροκρότησα. Την έντονη διαφορά των Λακεδαιμόνων του μέλανα ζωμού και των δρακόντειων νόμων, και των "χρυσοφόρων Μήδων" με όλα τα συμπαρομαρτούμενα. Εκεί που γκρίνιαξα ήταν η απεικόνιση των Εφόρων. Τί του φταίγανε μωρέ οι κακόμοιροι του σκιτσογράφου, ε;

Μετά από κινηματογραφικές μάπες όπως η Τροία και ο Αλέξανδρος, είναι πραγματικά ενδιαφέρον μια ταινία που δεν βασίζεται σε ιστορικές λεπτομέρειες να καταφέρει καλύτερα να αποδώσει αυτό που εγώ προσωπικά έλπιζα να αποδώσει. Επος.

Κι ένα σχόλιο για τον καιρό τώρα

Miri it is while summer ilast
With fugheles son

Oc nu neheth windes blast
And weder strong

Ei, ei! What this night is long
And ich with wel michel wrong
Soregh and murn and fast

Χεχ.

Ο κόσμος είναι πολύ μικρός. Κι αυτό με διασκεδάζει.

Κρυπτικό μήνυμα να το διαβάσω αύριο το πρωί να γελάω μόνη μου. Μη δίνετε σημασία, εκτός κι αν είναι απολύτως απαράιτητο.

Φιλούμπες,

Φ.

(id est, πάσως από σύνδρομο too much life και δεν έχω τίποτε το άξιο λόγου να γράψω).

The Illusionist VS. The Prestige?

Σαν πολλοι μάγοι μαζωχτήκαμε. Για κάτσε να τους βάλουμε σε μιά σειρά να δούμε τί τρέχει με δαύτους.

Γενικά από μικρό παιδί δεν ήξερα πως να ανταποκριθώ στα ταχυδακτυλουργικά κόλπα. Εβλεπα στην τηλεόραση τον Μάικ Λαμάρ (αλήθεια, τον θυμάται κανείς), και ήξερα πως κάποιο λάκκο έχει η φάβα, γιατί αν στα αλήθεια έκανε το μπαστούνι να κόβει βόλτες από μόνο του, θα τον είχανε χώσει σε καμιά υπόγα και θα τον εξορκίζανε πρωί μεσημέρι βράδι πρίν το φαγητό. Χώρια που η πετονιά από όπου κρεμόταν το μπαστούνι φαινόταν ακόμα κι απο την τηλεόραση. Ρεζιλίκια πράγματα.

Αλλα αυτοί οι τύποι στο Prestige και στο Illusionist κάνανε φοβερά πράγματα. Πορτοκαλιές ανθίζανε, κλουβιά με πουλάκια εξαφανιζόσαντε, έμπαινε ο τύπος από τη μιά πόρτα κι έβγαινε από την άλλη. Δεν είναι φτηνά κόλπα αυτά. Είναι ακριβά κόλπα.

Πέρα από τα κόλπα όμως, και σε κριτικές που διάβασα και σε συζητήσεις που έκανα με γνωστούς και φίλους, διέκρινα μια νίκη του Prestige στα σημεία. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί είχε πιό πολλά κόλπα; Μήπως γιατί τα κορίτσια ήταν απλώς διακοσμητικά; Μήπως γιατί ο χαρακτήρας του Εντουαρντ Νόρτον στο Illusionist δεν είχε τίποτα να αποδείξει σε κανέναν, απλώς ήθελε να κατακτήσει αυτό που αποζητούσε που δεν ήταν ούτε δόξα ούτε λεφτά, σε αντίθεση με τους χαρακτήρες των Hagman και Βale που θυσιάζουν τα πάντα, ακόμα και τους εαυτούς τους, για το τέλειο τρίκ, και συνεπακολούθως είναι απαραίτητο να αποδεικνύουν ποιοί είναι και τι κάνουν τόσο στον εαυτό τους όσο και ο ένας στον άλλον;

Τελικά τί είναι πιο σημαντικό; Το κόλπο, ή το κορίτσι;

Κρατήσου σε φόρμα.

Σίγουρα όχι με Φλώρα και εντελώς σίγουρα όχι με Πάστα Φλώρα.

Γενικά κάνω μια προσπάθεια να προσέχω τη διατροφή μου. Ιδίως όταν τρώω σπίτι μου, όπου μπορώ να ελέγχω τί μπαίναι στην κατσαρόλα και στο πιάτο μου, και πόσο.

Σήμερα λοιπόν γύρισα από την ξιφασκία χαρωπή αλλά και εξαντλημένη. Ο διάδρομος της πολυκατοικίας μύριζε πίτσα, αλλά αντιστάθηκα στον πειρασμό να παραγγείλω και να ξεμπερδεύω. Ετσι έφτιαξα μια σαλατούλα, κι αν πεινάσω θα φτιάξω κι άλλη:

Ενα μπώλ χοντροκομμένες πρασινάδες: μαρούλι, ραντίτσιο, ρόκα, ότι έχετε ευχαρίστηση.
Τυρί τριμμένο, μοτσαρέλλα, ή παρμεζάνα ή άλλο κίτρινο, μια-δυο χούφτες.
Μια χούφτα κουκουνάρι (πανάκριβο το άτιμο)
Μια δυο τσιμπιές σχοινόπρασο
Αλάτι, πιπέρι.
Λάδι grapeseed (βρίσκω πως η απουσία έντονης γεύσης το δένει καλύτερα από οτι θα έκανε το ελαιόλαδο).

Σερβίρετε με φρυγανισμένο ψωμί του τόστ ή ότι άλλο άσπρο ψωμί έχετε. Μη γουρουνιάσετε μετά!

Χωρίς τίτλο, αριθ. 1

Mε αφορμή την ανταλλαγή σχολίων στο πόστ περι ταϋλανδέζικου, θα ήθελα να γράψω δυο πραγματάκια για να μην υπάρξουν άλλες παρεξηγήσεις στο μέλλον. Ακούγεται ακραίο και σοβαροφανές και στριμμένο και πιθανώς δυσκοίλιο, αλλά δεν μπορώ βρε παιδί μου να εξηγώ και να ξαναεξηγώ το ίδιο πράγμα.

Οι Ελληνες που μένουν στην Ελλάδα δεν μπορούν να καταλάβουν 100% τους Ελληνες του εξωτερικού. Τελεία και παύλα. Ιδίως αυτούς τους Ελληνες του εξωτερικού που δεν χτίζουν μια μικρή Ελλάδα γύρω τους, αδιάφοροι για το τί κάνουν όλοι οι άλλοι, που δεν αρνούνται να συναναστραφούν με μή Ελληνες, που δεν πάσχουν από το σύνδρομο του «Ελληναρά γαμαωκαιδερνω», που γενικά είναι συμφιλιωμένοι με τη διαφορετικότητα μιας άλλης χώρας και ότι αυτό σημαίνει.

Πάρτε παράδειγμα τη μαμά μου, που ήθελε να πάω να «πιάσω» (τί θα πεί πιάσω;) τον χ ή τον ψ να με «χώσει» σε καμιά δουλειά. Δεν έχει τέτοια εδώ. Την δουλειά μου (με την οποία παρεμπιπτόντως είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη), την κέρδισα με το σπαθί μου, εντυπωσιάζοντας όποιον μου πήρε συνέντευξη τόσο με τις γνώσεις μου όσο και με την εμπειρία μου. Το ποιά είμαι, ποιόν ξέρω και πώς είμαι δυκτυωμένη δεν έχει καμία μα καμία σημασία.

Δε λέω πως ο τόπος που μένω είναι καλύτερος από την Ελλάδα. Δεν υπάρχει καλύτερο και χειρότερο. Υπάρχει διαφορετικό. Αλλού τα πράγματα είναι καλύτερα, αλλού σου σπάνε τα νεύρα. Για παράδειγμα, πας στο σουπερμάρκετ, ο ταμίας σου λέει «γειά σας, τί κάνετε». Ακόμα κι αν σε έχει χεσμένο, δεν θα σου κατεβάσει σαράντα μούτρα επειδή τάραξες την ησυχία του με το καροτσάκι σου. Επίσης στο λεωφορείο. Αν μόλις έχασες το λεωφορείο στη στάση και το πιάσεις στο φανάρι δίπλα του, θα σου ανοίξει την πόρτα να μπείς. Και κατεβαίνοντας από το λεωφορείο, όλοι λένε «ευχαριστώ» στον οδηγό. Αυτό μου αρέσει. Ομως, όταν πάω σε μία υπηρεσία για μιά δουλειά, αν δεν έχω όλα μου τα χαρτιά, δεν έχει σημασία πόσο θα παρακαλέσω, τη δουλειά μου δεν θα την κάνω, ότι κι αν πώ. Αυτό δεν μου αρέσει – αλλά το καταλαβαίνω. Μπορεί να γκρινιάζουμε για την Ελληνική γραφειοκρατία, αλλά υπάρχουν πολύ χειρότερα εκεί έξω.

Ας είμαστε λογικοί. Η Ελληνική πραγματικότητα υπάρχει αποκλειστικά εντός των συνόρων. Εξω, υπάρχουν άλλες. Και χωρις αυτή τη διαφορετικότητα, ο κόσμος θα ήταν απελπιστικά βαρετός.

Η καλή νοικοκυρά..

..πού και πού μαγειρεύει με συνταγές. Και μιας και αναφέρθηκε το θέμα στο μπλόγκ της Σοφίας, ευκαιρία να μοιραστώ το curry bowl με όποιον ενδιαφέρεται!

Thai Curry Bowl

Υλικά για 4 άτομα.

• 2-3 κουταλιές της σούπας πάστα thai curry, αναλόγως τί γράφει στη συσκευασία
• 2 κονσέρβες γάλα καρύδας
• Λίγο peanut oil, ή άμα δεν έχεις, ότι λάδι έχεις με μία κουταλιά σούπας φιστικοβούτυρο
• 1-2 στήθη κοτόπουλου, ανάλογα το μέγεθος
• 3-4 καρότα, σε ροδέλες, ή μια δυο χούφτες baby carrots
• 3-4 μέτριες πατάτες ή 2-3 μεγάλες, ξεφλουδισμένες και κομμένες φέτες
• 1-2 πράσινες πιπεριές, ανάλογα πάλι το μέγεθος, κομμένες σε μέγεθος όπως στο γλυκόξινο.
• 1 κονσέρβα bamboo sprouts ή water chestnuts ή ότι άλλο γουστάρεις

• Ρύζι jasmine ή noodles ρυζιού.

Αν θές να επισπεύσεις τη διαδικασία μπορείς να κάψεις πρώτα το κοτόπουλο σε ένα τηγανάκι με λίγο λάδι. Αλλιώς, σε μια κατσαρόλα, ζεσταίνεις πρώτα το γάλα καρύδας. Μετά προσθέτεις το λάδι και το φιστικοβούτυρο, ανακατεύεις καλά, μετά προσθέτεις την πάστα curry και ανακατεύεις να πάει παντού. Μόλις αρχίσει να βράζει, πετάς τα υλικά μέσα με την σειρά που βράζουν, από τα αργότερα στα ταχύτερα, π.χ. πρώτα θα βάλεις το κοτόπουλο και τις πατάτες, μετά τα καρότα, μετά την πιπεριά, μετά τα βλαστάρια ή τα water chestnuts. To αφήνεις αυτό να βράσει σε μέτρια φωτια, μέχρι να μαλακώσουν όλα τα υλικά και να έχει μαγειρευτεί το κοτόπουλο τελείως (μή πάθετε και τίποτε!) και να έχει εξατμιστεί λίγο το γάλα να πυκνώσει.

Εντωμεταξύ βράζεις το ρύζι ή τα νούντλς σύμφωνα με τις οδηγίες του κουτιού, 1-2 φλιτζάνια κατ’άτομο. Σερβίρεις είτε ξεχωριστά, είτε με το κάρι περιχυμένο πάνω στο ρύζι ή τα νούντλς.

Απορίες;

5 παντελώς άχρηστες πληροφορίες για τον εαυτό μου

(Συνήθως σιχαίνομαι να μπλογκάρω για τον εαυτό μου, αλλά μου κόλλησε το τάγκ στο κούτελο και δεν βγαίνει με τίποτε. Γιαυτό θα είμαι σύντομη και όχι και πολύ περιεκτική).

-Εχω παίξει στο Ροδον μπροστά σε καμιά χιλιάρα κόσμο. Δυο φορές.

-Κάνω αναγεννησιακή ξιφασκία σχεδόν έναν χρόνο. Εξακολουθώ να θεωρώ τον εαυτό μου αρχάρια, αλλά προοδεύω.

-Δεν μαγειρεύω σχεδόν ποτέ με συνταγές. Ανοίγω το ψυγείο και τα ντουλάπια μου, βλέπω τι έχω και πράττω αναλόγως. 9 φορές στις 10 αυτό που θα φτιάξω τρώγεται.

-Δεν έχω δίπλωμα οδήγησης αν και βρίσκομαι στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου και δεν σκοπεύω να αποκτήσω.

-Δεν έχω ζήσει ποτέ σε τόπο που να μήν έχει κοντά του πολλά νερά. Είτε θα είμαι δίπλα στη θάλασσα, είται θα περικυκλώνομαι από ποτάμια. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, να βρίσκομαι διαρκώς σε τόπους με διαρκές μποτιλιάρισμα, αλλά τί να κάνουμε;