Γιουχου. Quite About Time
Εδώ στην πόλη που ζώ, υπάρχουν δυό ειδών κτίρια με διαμερίσματα. Κανονικές πολυκατοικίες που χτίστηκαν με το σκεπτικό να διαιρεθούν σε διαμερίσματα ευθύς εξ αρχής, και παλιά σπίτια που οι ιδιοκτήτες τα διαίρεσαν κακήν κακώς έτσι ώστε να βγάζουν τρία ή τέσσερα νοίκια από ένα παλιό αρχοντικό με 4-5 κρεββατοκάμαρες και λοιπές "ανέσεις".
Εγώ, παρόλο που η προοπτική να ζώ σε ένα χώρο με κάποιο χαρακτήρα με ενθουσιάζει, έμεινα μακριά από τα διαιρεμένα σπίτια. Κάτι τα παλιά υδραυλικά και ηλεκτρικά, κάτι η έλλειψη ασανσέρ, κάτι το πάνω κάτω στο κοινόχρηστο πλυντήριο-στεγνωτήριο.. Ετσι από το τσιμεντένιο κλουβί της πόλης που άφησα κατέληξα στο τούβλινο (ευτυχώς, το μπετόν εδώ δεν πολυπροορίζεται για οικοδομές, μάλλον επειδή εδώ δεν μας κάνει σεισμούς!) κλουβάκι της πόλης που ζώ.
Και που το οποίο έχει κοινόχρηστη πισίνα και γήπεδο του τέννις, και αμα δεν τα ανοίξουνε τώρα που έφτιαξε ο καιρός, θα κάνω σαν τον πιτσιρικά στον Αστερίξ Στην Ισπανία και θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι να πάθω κάτι. Επίσης. Στα άμεσα σχέδια αγοράς συμπεριλαμβάνεται καλάθι για πικνίκ, κομπλέ με πιάτα, μαχαιροπήρουνα, κολονάτα ποτήρια, καρρώ τραπεζομάντιλο και μπωλάκι για τις φράουλες. Τις φράουλες θα τις πάρω από αλλού. Εχω τσεκάρει κάτι γρασίδια πλάι στην πανεπιστημιούπολη, ότι πρέπει να πάρεις μια παρές και ένα προαιρετικό φρίσμπι και να αμοληθείς.
Είπαμε. Ο καιρός προβλέπεται αίθριος. Τα μαγουλάκια κοκκινίζουνε και τα γυμναστήρια γεμίζουν κι αυτά.
Είδα το The Fall. Πέρα από τα φανταστικάααα χρώματα και φωτογραφήματα, πέρα από τις 2823409 διαφορετικές τοποθεσίες στις οποιες γυρίστηκε, η ταινία αυτή είναι σημαντική στο οτι θυμίζει πόσο απαραίτητο είναι να μη ξεχνάμε ποτέ πόσο δυνατό παιχνίδι είναι μια μάσκα φτιαγμένη από εφημερίδα. Κατίνκα, θέλω να σου τσιμπίσω το μαγουλίδι. Επανειλλημένως.
