Πρίν μερικά χρόνια, μια αλυσίδα καταστάσεων (μια συναυλία, ένας κολλητός κι ένας υποψήφιος γκόμενος, σε συνδιασμό με την αγιάτρευτή μου περιέργεια) με έβαλαν σε ένα αεροσκάφος της EasyJet (από αυτά που πληρώνεις μια περιουσία για να φάς μισό μπισκότο μέσα στο αεροπλάνο) και με προσγείωσαν στο καταθλιπτικότερο αεροδρόμιο της Αγγλίας, το Luton. Από εκεί, μια το τρένο και μιά το αυτοκίνητο, με πήρε και με πήγε σε διάφορα μέρη.
Πήρα και τη φωτογραφική μηχανή μαζί μου, μια Olympus του μπαμπά μου που κάποιος του την είχε χαρίσει και ο ίδιος δεν τη χρησιμοποιούσε, μικρή, να χωράει στη βαλίτσα μου.
Μπήκα στο αυτοκίνητο των φίλων μου και ξεκινήσαμε. Εγώ τότε δεν ήξερα τι θα πεί αγγλική εξοχή. Τα χρώματα με γονάτισαν, κι ας ήταν χειμώνας. Ομως, στην μηχανή είχα ασπρόμαυρο φίλμ. Κέντα!Ε, δεν πειράζει, είπα. Μια χαρά θα βγούνε κι έτσι. Κι όντως, μιά χαρά βγήκανε.
