Ειδα το Blindness

Και θυμήθηκα (όπως και η Σοφία όταν της το συνέστησα) το Children of Men. Παρόμοιο στόρι για το πόσο εύκολο είναι για μια κοινωνία να καταρρεύσει.

Σε συνδυασμό με την φρικαλέα κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, οι παρακάτω σκέψεις πέρασαν από τον κατα τα άλλα εν χειμερία νάρκη εγκέφαλό μου.

Δυο πράγματα είναι σημαντικα να σκεφτεί κανείς.
1. Το πόσο κακομαθημένοι είμαστε. Πόσες επίπλαστες ανάγκες έχουμε υιοθετήσει καθιστώντας τες απολύτως απαραίτητες. Πόσο ανίκανοι είμαστε να λειτουργήσουμε χωρίς εργαλεία που είναι προϊόν των τελευταίων 3ο χρόνων. (Η τουλάχιστον έτσι νομίζουμε)
2. Το πόσο έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας στον συνάνθρωπο. Πόσο καχύποπτοι είμαστε απέναντι σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε ή δεν γνωρίζει κάποιος που γνωρίζουμε. Και πόσο δρούμε εμείς προσωπικά με γνώμονα ότι ο άλλος δεν μας εμπιστεύεται έτσι κι αλλιώς. Αυτό δημιουργεί έναν επιπρόσθετο τρόπο σκέψης: Κανείς δεν θέλει να είναι υπεύθυνος ή να αναλάβει ευθύνη για τίποτε, αν δεν του αποφέρει κάτι.

Τα δύο αυτά πράγματα σε συνδυασμο, σε περίπτωση που κάποιο γεγονός δρομολογήσει είτε την ανάγκη να απαρνηθούμε ότι κάνει σήμερα τη ζωή μας εύκολη, είτε την ανάγκη να λειτουργείσουμε ως κοινωνία/ομάδα (και όχι αγέλη), είναι ικανά να μας οδηγήσουν όλους σε απόλυτο χάος.



Γιεεε! Χάος!

?

Keep on Galloping

my black horse
carrying me to unknown shores
to these outlandish woods
and with confidence back home

(Jonne Järvelä - ήταν και τα γεννέθλιά του χτές. Η προχτές. )






----

Εβρέχθην σήμερα. Ιούνιος μήνας. Πού να μή βαστούσα κι ομπρέλα. Θα γυρίσει και ο τροχός όμως, χτές έστειλα το κάπαρο δια το κάμπινγκ του επομένου μηνού. Γιέε. Αν δε βρέχει το σουκού, ίσως πάω πάλι και ξιφασκία.

Είδα το The Fall. Πέρα από τα φανταστικάααα χρώματα και φωτογραφήματα, πέρα από τις 2823409 διαφορετικές τοποθεσίες στις οποιες γυρίστηκε, η ταινία αυτή είναι σημαντική στο οτι θυμίζει πόσο απαραίτητο είναι να μη ξεχνάμε ποτέ πόσο δυνατό παιχνίδι είναι μια μάσκα φτιαγμένη από εφημερίδα. Κατίνκα, θέλω να σου τσιμπίσω το μαγουλίδι. Επανειλλημένως.

Δε σας έχω ξεχάσει.

Απλά δεν έχει και πολύ ενδιαφέρον η ζωή τελευταία. Ο καιρός ενώ ξεκίνησε να φέρνει άνοιξη ξαναχάλασε ξαφνικά. Τα φυτά μου έπαθαν γενικό πατατράκ. Μόνο τεχνητή αναπνοή που δεν τους έκανα. Θα δείξει. Αλλά ρε παιδί μου, χιόνια Απριλιάτικα, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.

Είδα το Grindhouse (Rodriguez/Tarantino). Πολύ ενδιαφέρον διπλοταίνιο (for lack of better term). Μια σκέψη: Δύο ιστορίες. Η πρώτη εστιάζει στη γενναιότητα, η άλλη στη δειλία. Τυχαίο;

7 χρόνια λιγούρα

Λιγούρα για ποπκόρν εννοείται.

Και με αυτο το πανηλίθιο αστείο (αχαχούουουχα!) θα καταθέσω ενώπιων σας τις 7 αγαπημένες (επί του παρόντος) μου ταινίες.

1.The Lord Of The Rings
2. Interview with a Vampire
3. Braveheart
4. Narnia
5. The Name Of The Rose
6. Pride and Prejudice
7. δεν έχει γυριστεί ακόμα...

δεν ταγκάρω κανέναν γιατί συνήθως είμαι η τελευταία που τα λαμβάνει αυτά, ναι;

Eιδα και τους Τρακόσιους.

Μιας και δεν περίμενα να δώ καμία ιστορική απεικόνιση αλλά εφέ και ξύλο, πέρασα πολύ ωραία. Πιό ωραία από ότι περίμενα. Ο διαολάκος μέσα μου μάλιστα προτείνει πως αμα ο γερο-Ηρόδοτος έβλεπε το έργο θα του άρεσε κι αυτού. Γιατί; Γιατί του άρεσαν οι ωραίες ιστορίες. Του άρεσε αυτό που έβλεπε και κατέγραφε να το κάνει προσιτό στον αναγνώστη του (γιαυτό κι οι ιστορικοί μετά από αυτόν πού και πού γκρινιάζουν με την πάρτη του).

Πέρα από αυτά όμως, μπορεί το στόρι να ήταν αυτό που ήταν, ένα πράγμα όμως στα αλήθεια παραδέχτηκα και χειροκρότησα. Την έντονη διαφορά των Λακεδαιμόνων του μέλανα ζωμού και των δρακόντειων νόμων, και των "χρυσοφόρων Μήδων" με όλα τα συμπαρομαρτούμενα. Εκεί που γκρίνιαξα ήταν η απεικόνιση των Εφόρων. Τί του φταίγανε μωρέ οι κακόμοιροι του σκιτσογράφου, ε;

Μετά από κινηματογραφικές μάπες όπως η Τροία και ο Αλέξανδρος, είναι πραγματικά ενδιαφέρον μια ταινία που δεν βασίζεται σε ιστορικές λεπτομέρειες να καταφέρει καλύτερα να αποδώσει αυτό που εγώ προσωπικά έλπιζα να αποδώσει. Επος.

The Illusionist VS. The Prestige?

Σαν πολλοι μάγοι μαζωχτήκαμε. Για κάτσε να τους βάλουμε σε μιά σειρά να δούμε τί τρέχει με δαύτους.

Γενικά από μικρό παιδί δεν ήξερα πως να ανταποκριθώ στα ταχυδακτυλουργικά κόλπα. Εβλεπα στην τηλεόραση τον Μάικ Λαμάρ (αλήθεια, τον θυμάται κανείς), και ήξερα πως κάποιο λάκκο έχει η φάβα, γιατί αν στα αλήθεια έκανε το μπαστούνι να κόβει βόλτες από μόνο του, θα τον είχανε χώσει σε καμιά υπόγα και θα τον εξορκίζανε πρωί μεσημέρι βράδι πρίν το φαγητό. Χώρια που η πετονιά από όπου κρεμόταν το μπαστούνι φαινόταν ακόμα κι απο την τηλεόραση. Ρεζιλίκια πράγματα.

Αλλα αυτοί οι τύποι στο Prestige και στο Illusionist κάνανε φοβερά πράγματα. Πορτοκαλιές ανθίζανε, κλουβιά με πουλάκια εξαφανιζόσαντε, έμπαινε ο τύπος από τη μιά πόρτα κι έβγαινε από την άλλη. Δεν είναι φτηνά κόλπα αυτά. Είναι ακριβά κόλπα.

Πέρα από τα κόλπα όμως, και σε κριτικές που διάβασα και σε συζητήσεις που έκανα με γνωστούς και φίλους, διέκρινα μια νίκη του Prestige στα σημεία. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί είχε πιό πολλά κόλπα; Μήπως γιατί τα κορίτσια ήταν απλώς διακοσμητικά; Μήπως γιατί ο χαρακτήρας του Εντουαρντ Νόρτον στο Illusionist δεν είχε τίποτα να αποδείξει σε κανέναν, απλώς ήθελε να κατακτήσει αυτό που αποζητούσε που δεν ήταν ούτε δόξα ούτε λεφτά, σε αντίθεση με τους χαρακτήρες των Hagman και Βale που θυσιάζουν τα πάντα, ακόμα και τους εαυτούς τους, για το τέλειο τρίκ, και συνεπακολούθως είναι απαραίτητο να αποδεικνύουν ποιοί είναι και τι κάνουν τόσο στον εαυτό τους όσο και ο ένας στον άλλον;

Τελικά τί είναι πιο σημαντικό; Το κόλπο, ή το κορίτσι;

Πήγα λοιπόν και ειδα τα Παιδια των Ανθρωπων.

Πώπω μάγκα μου, έπαθα μεγάλο κακό. Είναι λέει τώρα το μέλλον, και η μόνη χώρα που δεν τα έχει παίξει τελείως είναι η Αγγλία, κι επειδή όλες οι άλλες χώρε έχουνε καταρρεύσει, τρέχουνε όλοι στο Αγγλικό όνειρο, αλλά οι Βρεττανοί είναι ξύπνιοι και έχουνε κλείσει τα σύνορα για όλους μηδενός εξαιρουμένου, και όποιος μετανάστης πέφτει στα χέρια τους μπαίνει σε κάτι κλουβιά κι απο κεί ποιός ξέρει. Παρ'όλα αυτά, το εθνικιστικό αμόκ δίνει και παίρνει, εντός κι εκτός των "συνόρων". Και σαν να μην τους έφτανε αυτό, ο κόσμος ολόκληρος έχει να δεί γέννηση ανθρώπου κοντά 18 χρόνια, αλλά παρ'όλα αυτά η φόρμουλα της νεότητας έχει εφευρεθεί και τα κίτ αυτοκτονίας πωλουνται όπως πάνω κάτω και τα χαρτομάντηλα.

Μέσα σε αυτήν την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα ξετυλίγεται η ιστορία της ταινίας, σαν μιά σειρά από καλοζυγισμένες γροθιές στο στομάχι.

Δέν υπάρχει κανένας εξωραϊσμός, δε χαρίζεται το παραμικρό ψήγμα περιττής ελπίδας, παρά μόνο το θαύμα που κάνει την ιστορία να τρέχει - η μαγική σχεδόν εγκυμοσύνη ενός κοριτσιού, προερχόμενου όχι από το ουτοπικό Αγγλικό περιβάλλον, αλλά από τον "άλλο κόσμο" - τον κόσμο που δεν περιμένει τίποτα και δεν ελπίζει τίποτα.

Η ταινία σε κάνει να σκέφτεσαι, τί διαφορά έχει η Γερμανίδα κυριούλα που ρωτάει τον πρωταγωνιστή με νεύματα άν έχεις μια μπουκιά ψωμί να της δώσεις, με τον οικονομικό μετανάστη του σήμερα πού έχει ρισκάρει τη ζωή του για να γευτεί το Δυτικό όνειρο? Το ότι είναι προχωρημένης ηλικίας και το κράτος της έπρεπε να είχε προνοήσει για αυτήν? Το ότι προέρχεται από μια χώρα που σήμερα είναι οικονομική δύναμη; Η το ότι ασυναίσθητα πιστεύουμε ότι η Γερμανίδα κυριούλα έτσι κι έφτανε στο Λονδίνο θα μακάριζε την τύχη της και δεν θα περίμενε από την Αγγλία να χτίσει μια μικρή Γερμανιούλα γύρω της για να νιώθει καλύτερα?

Σκέψεις, τις οπόιες ακόμα επεξεργάζομαι, οπότε μην περιμένετε απαντήσεις any time soon.